Column: EEN ROTGEVOEL

Geplaatst op: vrijdag 30 maart 2012

Soms kun je bij het lezen van een boek zo’n rotgevoel krijgen. Ik had dat van de week bij het lezen van het boek van Simon Vuyk over de mysterieuze dood van Nicky Verstappen. Halverwege het boek ben ik nu en het laat me niet meer los.

In 1998 verdween middenin de nacht de toen 11-jarige Nicky Verstappen van een vakantiekamp in Limburg .”Hij is weggelopen”: zeiden de kampleiders tegen de politie. Reden voor de politie om geen uitgebreide zoekactie te starten. Het begin van een bizarre situatie, want Nicky bleek niet weggelopen, maar misbruikt en vermoord. Zijn lichaam werd twee dagen na zijn verdwijning pas aangetroffen, vlak bij het vakantiekamp. Na bijna 14 jaar is deze moord nog steeds niet opgelost. Ongelofelijk!

In het boek doen de ouders van Nicky hun emotionele verhaal, te beginnen bij het telefoontje van de kampleiding dat hun zoon weggelopen was van het kamp. Zij geloofden daar niets van, want hoewel Nicky overdag een stoere jongen was die van voetballen hield en “als hij groot was” bij AJAX wilde spelen, was hij ‘s nachts een angstig jongetje dat amper zijn bed uit durfde te komen om naar de WC te gaan. Weglopen zou hij simpelweg niet gedurfd hebben. Er moest dus iets verschrikkelijks met hem zijn gebeurd. Niemand luisterde naar hen.

Ook nu nog worden ze iedere dag met het gemis van hun zoon geconfronteerd. Denk bijvoorbeeld aan de ontmoetingen die ze nog steeds hebben met de vrienden van Nicky. Jonge mannen die nu inmiddels 25 jaar oud zijn, hun schooltijd hebben afgesloten, werk hebben en misschien een vrouw en kinderen. Al die belangrijke momenten in het leven die ze van Nicky nooit mee hebben mogen maken.

Met daarnaast de wanhoop over het feit dat de moord nooit is opgelost, dat ze de dader misschien iedere dag tegenkomen. Onacceptabel!
Begrijpt u mijn rotgevoel?

Terug naar het nieuws overzicht
Nieuws van Rita Verdonk

Direct contact